Posted in Հայոց լեզու, Uncategorized

Գործնական քերականություն

1. Հոմանիշների հինգ զույգ առանձնացրու:Չար, վտիտ, վճիտ, չոր, բարի, բծավոր, գերազանց, անարի, մեղավոր, նիհար, ականավոր, երկչոտ, ձևավոր, հռչակավոր, գթառատ, ականակիտ, ջերմեռանդ: Վտիտ-նիհար, Վճիտ-ականակիտ, Անարի-երկչոտ, Բարի-գթառատ, Ականավոր-հռչակավոր։

2. Կետերը փոխարինի՛ր տրված ամենահարմար հոմանիշով:

Հույն փիլիսոփա Պյութագորասը սիրով մասնակցում(գործակցում, ընկերակցում, մասնակցում) էր օլիմպիական խաղերին (մրցումներին, խաղերին, մրցամարտերին) ու ատլետիկական տարբեր (զանազան, տարբեր, ուրիշ) մրցումների: Երկու անգամ նա արժանացել է (արժանի է եղել, արժանի է դարձել, արժանացել է) դափնեպսակի՝ կռվամարտում հաղթելու (հաղթանակելու,հաղթելու, նվաճելու) համար: Երբ նրան հարցրել էին այդ տարօրինակ (տարօրինակ, անսավոր, անօրինակ) հրապուրանքի պատճառը, նա պատասխանել էր. «Եթե գիտական պարապմունքների ընթացքում ընդմիջում (ընդհատում, դադար, ընդմիջում, դասամիջոց) չանենք, հոգնած գլխում ոչ մի արժեքավոր (թանկարժեք, արժեքավոր) միտք չի ծնվի»:

3. Տրված առածները ընդգծված բառերի հականիշների օգնությամբ լրացրո՛ւ:

Ամառվա փուշը ձմեռվա նուշ է:
Բարեկամ կորցնելը հեշտ է, գտնելը դժվար:
Դուրսը քահանա, ներսը սատանա:
Գիտունին գերի եղիր, անգետին ընկեր մի եղիր:
Գիտունի հետ քար քաշի, անգետի հետ փլավ մի կեր:
Իր աչքի գերանը չի տեսնում, ուրիշի աչքի փուշն է տեսնում:

Posted in English

Translational project

ԵՐԻՏԱՍԱՐԴ ԽԵԳԵՍՏԸ ԵՎ ՆՐԱ ՄԱՅՐԸ
«Ինչու՞ ես այդպես կողք-կողքի քայլում»: ասաց մի
մայր խեցգետին իր որդուն. «Միշտ պետք է ուղիղ առաջ
քայլել՝ ոտքի մատները շրջված»:
-Ցույց տուր ինձ ինչպես քայլել, մայրիկ ջան,- հնազանդ պատասխանեց
փոքրիկ Խեցգետինը,- ես ուզում եմ սովորել։
Այսպիսով, ծեր խեցգետինը փորձեց և փորձեց ուղիղ առաջ գնալ: Բայց
նա կարող էր միայն կողք-կողքի քայլել, ինչպես իր որդին։ Եվ երբ նա
ուզում էր ոտքի մատները դուրս շրջել, սայթաքեց և ընկավ քթի վրա:
Մի ասեք ուրիշներին, թե ինչպես վարվեն, քանի դեռ չեք կարող լավ օրինակ
ծառայել:

Posted in English

Translational project

The fox and the grapes

ԱՂՎԵՍԸ ԵՎ ԽԱՂՈՂԸ
Աղվեսը մի օր տարվել է հասած խաղողի մի գեղեցիկ փնջով,
որը կախված էր ծառի ճյուղերի երկայնքով կախված որթատունկից:
Թվում էր, թե խաղողը պատրաստ է պայթելու հյութից, և Աղվեսի
բերանը ջրով էր լցվում, երբ նա նայում էր նրանց։
Փունջը կախված էր բարձր ճյուղից, և Աղվեսը ստիպված էր ցատկել
դրա համար: Առաջին անգամ, երբ նա ցատկեց, չկարողացավ հասնել:
Այսպիսով, նա մի փոքր հետ գնաց և վազելով ցատկեց
դեպի այն, բայց ևս մեկ անգամ ընկավ: Նա նորից ու նորից փորձեց,
բայց ապարդյուն։
Հետո նստեց ու զզվանքով նայեց խաղողին։
«Ինչ եմ անում ես»,- ասաց նա։ «Այստեղ ես տանջվում եմ, որպեսզի մի
փունջ թթու խաղող ստանամ, որի համար չարժե տանջվել»։
Եվ նա քայլեց շատ, շատ արհամարհանքով:
Շատերը կան, ովքեր ձևացնում են, թե արհամարհում և նսեմացնում
են այն, ինչ իրենց հասանելի չէ: