Ուիլյամ Բլեյք
Վագր, վագր, բոցով վառված,
Անտառներում գիշերվա՝ մռայլ,
Ո՞ր անմահ ձեռք, աչք կամ կամք
Կկարողանար քո սարսափելի համաչափությունը դայել։
Ո՞ր անհաս խորքերում կամ երկինքներում
Բոց է վառվել քո աչքերի մեջ,
Ի՞նչ թևերով համարձակվեց նա սավառնել,
Ո՞ր ձեռքը, այրե՞ց այդ կրակը փեշ։
Ի՞նչ ուսով, ի՞նչ արվեստով ուժգին
Թեքվեց քո սրտի պրկված ջիլերին,
Եվ երբ առաջին անգամ բաբախեց այն՝
Ո՞ր սարսափելի ձեռքը, ո՞ր ոտքը էր այն։
Ի՞նչ մուրճով, ի՞նչ շղթայով կարծեց
Ձուլել ուղեղդ կրակե վառարանում,
Ո՞ր սալին էր հարվածված այն հարվածը,
Ո՞ր բռունցքով բռնեց ահեղ դառնությունը։
Երբ աստղերը նիզակները գցեցին
Եվ արցունքներով դրախտը ջրեցին,
Ժպտա՞ց արդյոք նա իր գործին նայելով —
Նույն նա՞ է, ով Գառն արեց, նաև քեզ ստեղծեց։
Վագր, վագր, բոցով վառված,
Անտառներում գիշերվա՝ մռայլ,
Ո՞ր անմահ ձեռք, աչք կամ կամք
Կհամարձակվեր քո սարսափելի համաչափությունը դայել։
Տեղտի աղբյուրը
Մանվելյան Շուշան 