Դու ինձ չես սիրում, չես էլ խղճում
Սերգեյ Եսենինի
Դու ինձ չես սիրում, չես էլ խղճում,
Չէ՞ որ շատ էլ անհմա չեմ ես։
Չես նայում դեմքիս՝ կրքից դողում,
Բարիդ կախած իմ ուսերին հեզ։
Երիտասարդ ես, գայթակղիչ ժպիտով,
Իսկ ես քեզ հետ ո՛չ կոպիտ եմ, ո՛չ նուրբ։
Ասա ինձ՝ քանի հոգու ես գուրգուրել,
Քանի ձեռքեր ես հիշում, քանի շուրթ:
Բայց գիտեմ՝ նրանք բոլորը անցել են՝
Ինչպես ստվեր, սառը, անշունչ, խուլ։
Շատերի առջև ծնկի ես իջել,
Հիմա նստել ես դու ինձ մոտ, լուռ։
Թող կոպերդ կեսով փակված լինեն,
Եվ մեկ ուրիշի մասին մտածես։
Ես էլ քեզ չեմ սիրում շատ անկեղծորեն,
Հիշելով մեկին՝ հեռվում, մոռացված։
Սիրունդ մի կարծիր ճակատագիր,
Դուրս եկած մի կապ՝ թեթևամիտ, հախուռն։
Պարզապես պատահեց՝ հանդիպեցինք,
Կժպտամ՝ խաղաղ կանցնենք իրարով։
Դու էլ կգնաս քո ճանապարհով,
Օրերդ խամրեցնելով անիմաստ,
Միայն՝ չհամբուրվածներին մի մոտեցիր,
Չայրված սրտերին մի խաղա բաց։
Երբ մի ուրիշի հետ անցնես նրբանցքով,
Եվ խոսես սիրո մասին՝ ծիծաղով,
Հնարավոր է՝ դուրս գամ զբոսանքի
Ու կրկին հանդիպենք պատահմամբ:
Դարձած մի այլ մարդու ուսին մոտ,
Թեքված մի քիչ ներքև նրբորեն,
Դու ինձ կասես լուռ՝ «Բարի երեկո…»
Ես կպատասխանեմ. «Բարի երեկո,»
Ու ոչինչ հոգին չի խաթարի,
Չի դողացնի սիրտը վերստին։
Ով որ սիրել է՝ սիրել էլ չի կարող,
Ով վառվել է՝ այլևս չի վառվի…
Մանվելյան Շուշան 