Պարույր Սևակ – «Մենք քիչ ենք, սակայն մեզ հայ են ասում»
Այս բանաստեղծությունում Սևակը խոսում է հայ ժողովրդի ինքնության և ուժի մասին։ Նա ասում է, որ հայերը թվով քիչ են, բայց ունեն մեծ պատմություն, մշակույթ և ուժեղ ոգի։
Բանաստեղծը հպարտությամբ է ներկայացնում հայ ժողովրդին։ Նա ցույց է տալիս, որ հայերը անցել են շատ դժվարությունների միջով, բայց չեն կորցրել իրենց լեզուն, մշակույթը և հայրենիքի նկատմամբ սերը։
Բանաստեղծության հիմնական գաղափարն այն է, որ ժողովրդի ուժը ոչ թե թվի մեջ է, այլ նրա հոգու, պատմության և միասնության մեջ։
Սիլվա Կապուտիկյան – «Լսիր, որդիս»
Այս բանաստեղծությունը մայրական խորհուրդ է։ Կապուտիկյանը իր խոսքը ուղղում է որդուն և նրան հորդորում է սիրել և պահպանել իր մայրենի լեզուն։
Բանաստեղծուհին ցույց է տալիս, որ լեզուն ժողովրդի ամենակարևոր արժեքներից մեկն է։ Եթե ժողովուրդը կորցնի իր լեզուն, ապա կարող է կորցնել նաև իր ինքնությունը և մշակույթը։
Բանաստեղծության մեջ կա մեծ սեր հայրենիքի և հայերեն լեզվի նկատմամբ։ Մոր կերպարը այստեղ ներկայացված է որպես իմաստուն մարդ, ով իր երեխային տալիս է կյանքի կարևոր խորհուրդ։
Բանաստեղծության հիմնական գաղափարն այն է, որ մարդը պետք է միշտ սիրի և պահպանի իր մայրենի լեզուն և հայրենի մշակույթը։
Մանվելյան Շուշան 