Կարդացե՛ք Ստեփան Զորյանի ,,Ջրհորի մոտ,, պատմվածքը։
Գրե՛ք ձեր կարծիքը պատմվածքի վերաբերյալ։
Ստեփան Զորյանի «Ջրհորի մոտ» պատմվածքը շատ խոր և ազդեցիկ ստեղծագործություն է, որը ցույց է տալիս պատերազմի իրական, մարդկային կողմը։ Իմ կարծիքով՝ այս պատմվածքի ամենակարևոր գաղափարը այն է, որ պատերազմը մարդկանց բաժանում է, բայց իրականում մարդիկ իրար նման են և կարող են հասկանալ միմյանց։
Պատմվածքում հատկապես տպավորիչ է այն դրվագը, երբ հայ և ավստրիացի զինվորները, չնայած թշնամիներ են, ջրհորի մոտ հավաքվում են, միասին ջուր են խմում, շփվում և նույնիսկ ծիծաղում։ Այդ պահին նրանք մոռանում են պատերազմի մասին և դառնում պարզապես մարդիկ։ Սա ցույց է տալիս, որ մարդկայնությունը ավելի ուժեղ է, քան պատերազմը։
Բաղդասարի կերպարը նույնպես շատ հետաքրքիր է․ նա սկզբում վախենում է, բայց կատարում է իր պարտքը և նույնիսկ երկրորդ անգամ է գնում ջուր բերելու։ Սա ցույց է տալիս ընկերասիրություն, խիզախություն և պատասխանատվություն։
Պատմվածքի ամենացավալի մասը, իմ կարծիքով, վաշտապետ Վասիլի Վլասիչի ճակատագիրն է։ Նա լավ և մարդասեր մարդ էր, բայց նրան պատժում են միայն նրա համար, որ թույլ է տվել մարդկանց պահել իրենց մարդկային կերպարը։ Սա ցույց է տալիս պատերազմի անարդարությունն ու դաժանությունը։
Վերջում, երբ զինվորները չեն կարողանում կրակել այն մարդկանց վրա, որոնց հետ քիչ առաջ ջուր էին խմում, ավելի պարզ է դառնում պատմվածքի հիմնական միտքը․ մարդուն ճանաչելուց հետո նրան սպանելը շատ դժվար է։
Ընդհանուր առմամբ, ինձ համար «Ջրհորի մոտ» պատմվածքը սովորեցնում է, որ նույնիսկ ամենադժվար պայմաններում պետք է պահպանել մարդ լինելը, և որ խաղաղությունն ու փոխըմբռնումը շատ ավելի արժեքավոր են, քան պատերազմը։
Մանվելյան Շուշան 