Category: Գրականություն 9

«Հայկ և Բել» ավանդազրույցը կարևոր նշանակություն ունի մեր ժողովրդի ինքնության ձևավորման մեջ։ Այս պատմության մեջ Հայկը ներկայացվում է որպես ուժեղ, գեղեցիկ և քաջ առաջնորդ, որը չի ցանկանում ապրել Բելի բռնապետության տակ։ Նա հեռանում է Բաբելոնից, որովհետև ազատ կյանքն իրեն ավելի թանկ է, քան մեծ, բայց օտար իշխանության տակ ապրելը։ Երբ Բելը փորձում է նրան վերադարձնել և պարտադրել իր իշխանությունը, Հայկը հրաժարվում է և պատրաստվում է պայքարի։ Վանա լճի ափին նրա հաղթանակը դառնում է ազատության հաղթանակի խորհրդանիշ։

Պատմության ընթացքում հայ ժողովուրդը բազմիցս ապրել է նման իրավիճակներ։ Տարբեր դարերում օտար տերությունները փորձել են իշխել մեր երկրի և մեր մշակույթի վրա, սակայն հայերը պաշտպանել են իրենց հողը, լեզուն ու հավատքը։ Այս պայքարի հիմքում միշտ կանգնած է եղել ազատության գաղափարը, որովհետև առանց ազատության անհնար է պահպանել ազգային ինքնությունը։ Ինչպես Հայկը չընդունեց Բելի իշխանությունը, այդպես էլ մեր ժողովուրդը դարերի ընթացքում չի հրաժարվել իր ինքնությունից։

«Հայկ և Բել» գրական պատմությունը ցույց է տալիս, որ հայ ժողովրդի ձևավորումը կապված է ազատության համար պայքարի հետ։ Պատմական փաստերն էլ հաստատում են, որ մեր գոյատևման հիմնական ուժը եղել է ազատ լինելու կամքը։

Այսպիսով՝ թե՛ պատմական իրադարձությունները, թե՛ այս հին ավանդազրույցը ապացուցում են, որ ազատությունը միշտ եղել է մեր ազգային ինքնության պահպանման գլխավոր ուղենիշը։ Ազատությունը պահելով՝ մենք պահել ենք մեր տունը, մեր լեզուն և մեր ապագան։

Արվեստը, օրինակ՝ երգը, երաժշտությունը կամ գեղեցիկ բաները, օգնում են մարդուն հանգստանալ, ուրախանալ և ուժ գտնել։ Բայց երբ մարդը միայն հաճույք է ուզում, և արվեստի միջոցով փորձում է մոռանալ իրական կյանքը, այն դառնում է փախուստ։

Իսահակյանի ստեղծագործությունում խալիֆան հենց այդպես էր ապրում։ Նա ուզում էր միայն երաժշտություն լսել ու հաճույք ստանալ։ Նա հավատում էր, որ եթե երաժշտությունը չդադարի, իր պետությունը միշտ անվտանգ կլինի։ Բայց իրականում սա միայն խալիֆայի երազանքն էր․ երկիրը վտանգի մեջ էր, թշնամին մոտենում էր, իսկ նա չէր ուզում դա տեսնել։

Խալիֆայի վարքը ցույց է տալիս, որ հաճույքն ու գեղեցկությունը չեն կարող պաշտպանել երկիրը։ Պետության համար անհրաժեշտ են իմաստություն, պատասխանատվություն և ճիշտ կառավարում։ Եթե առաջնորդը միայն իր հաճույքով է զբաղված, պետությունը կարող է կործանվել։

Ստեղծագործությունը սովորեցնում է, որ արվեստը պետք է օգնի մարդուն, ոչ թե խաբի կամ խոչընդոտի իրական կյանքին։ Երբ արվեստը դառնում է փախուստ, այն վտանգավոր է և կարող է բերել ձախողման, ինչպես խալիֆայի դեպքում էր։

20.11.2025

Աշխատանք դասարանում

Կարդա՛ Իսահակյանի ,,Անհաղթ խալիֆան,, ստեղծագործությունը։ 

1. Ինչպե՞ս էր Խալիֆան  վերաբերվում իշխանությանը։
Խալիֆան իշխանությունը տեսնում էր որպես հաճույքի ու հանգստության միջոց։ Նա չի մտածում իրական խնդիրների մասին․ միայն ուզում է լսել երաժշտություն և հաճույքով ապրել։

2.  Քո կարծիքով՝ ինչո՞ւ էր խալիֆան համոզված, որ երաժշտությունը պաշտպանում է իր պետությունը։
Քանի որ երաժշտությունը նրան հանգստացնում էր, խալիֆան մտածում էր, որ ժողովուրդն էլ այդպես հանգիստ կլինի և չեն rebel անի։ Նա կարծում էր, որ ուրախ ու խաղաղ մարդիկ վտանգ չեն ներկայացնում։

3. Ինչպե՞ս է արտացոլվում իրատեսությունն ու երազախաբությունը ստեղծագործության մեջ։
Իրատեսություն՝ պետությունը վտանգի մեջ է, թշնամին կմոտենա։ Սա իրական իրավիճակն է։
Երազախաբություն՝ խալիֆան կարծում է, որ միայն երաժշտությունը կարող է պահել պետությունը։ Սա անիրատեսական, սխալ պատկերացում է։

4.Կարելի՞ է խալիֆային համարել դրական կերպար, թե ոչ։ Ինչո՞ւ։ 
Ոչ։ Նա չար մարդ չէ, բայց անկատար իշխան է, անպատասխանատու։ Նա փակված է իր հաճույքների մեջ և չի մտածում ժողովրդի ու երկրի իրական անվտանգության մասին։

5. Կարծիք հայտնիր խալիֆայի այս հրամանի վերաբերյալ՝ -Թո՛ղ ապրի ամեն մարդ, ինչպես ուզում է, միայն թե թողնի, որ ուրիշն էլ ապրի։ Արդյո՞ք հնարավոր է խաղաղ համակեցություն։ 
Խալիֆայի խոսքը գեղեցիկ է և ճիշտ գաղափար ունի՝ մարդիկ պետք է ազատ լինեն և չվնասեն միմյանց։ Բայց իրական կյանքում միայն ցանկություն होना काफी չէ։ Խաղաղ համակեցության համար պետք են նաև պատասխանատու իշխանություն, ուժեղ պետություն, օրենքներ և մարդկանց փոխադարձ հարգանք։
Իրականում Խալիֆան այս խոսքը ասում է ոչ իր ողջ խորությամբ հասկանալով, այլ պարզապես հանգիստ մնալու համար։
Ուստի՝ գաղափարը ճիշտ է, բայց իր իրականացումը պահանջում է շատ ավելի մեծ ջանք, ոչ միայն խոսքեր։

6. Ըստ ձեզ՝ ո՞րն է հեղինակի ասելիքը։ 
Հեղինակը ցույց է տալիս, որ պետությունը չի կարող գոյատևել, եթե ղեկավարը իրականությունից փախչում է։ Պետք են գիտակցություն, ուժ և պատասխանատվություն, ոչ թե միայն հաճույք ու երաժշտություն։

7. Մեկնաբանե՛ք այս տողը՝ -Նվագեցե՛ք, մի՛ դադարեք. երբ դուք դադարեք, այն ժամանակ է, որ կնվաճվի իմ պետությունը… 
Խալիֆան հավատում է, որ երաժշտությունը կպահի իր պետությունը։ Սա նրա մեծագույն պատրանքն է․ նա մտածում է, որ հաճույքը կփրկի দেশին, բայց իրականում հենց այդ երազախաբությունն է կործանելու նրան։

8. Ըստ ստեղծագործության գրի՛ր էսսե վերնագրերից մեկով՝

• Երբ արվեստը դառնում է փախուստ, 
• Հաղթանակի և պարտության սահմանները, 
• Արվեստն ընդդեմ պատերազմի,
• Գեղեցկության պաշտպանմունքը՝ պետության կործանման պատճառ։ 

https://shushan5.school.blog/2025/11/22/%d5%a5%d6%80%d5%a2-%d5%a1%d6%80%d5%be%d5%a5%d5%bd%d5%bf%d5%a8-%d5%a4%d5%a1%d5%bc%d5%b6%d5%b8%d6%82%d5%b4-%d5%a7-%d6%83%d5%a1%d5%ad%d5%b8%d6%82%d5%bd%d5%bf/

17.11.2025

Աշխատանք դասարանում 

Կարդա՛ Իսահակյանի ,,Հավերժական սեր,, ստեղծագործությունը և պատասխանիր հարցերին։ 

1. Առանձնացրու, կարդա Թադմորի ապարանքի նկարագրությունը սկզբում եւ վերջում։ Մեկնաբանիր նկարագրությունների տարբերությունները (հեղինակի բանաստեղծական մտահղացումը)։
Սկզբում Թադմորի ապարանքը ներկայացվում է ճոխ, հինավուրց ու փառավոր։ Այն մի տեսակ կենդանի է թվում՝ լի պատմությամբ, գեղեցկությամբ ու հին շքեղությամբ։ Ամեն ինչ խաղաղ է, լուռ և ներդաշնակ։ Այդ նկարագրությունը կարծես բացում է սիրո պատմության դուռը․ ամեն ինչ գեղեցիկ է ու հավերժական։

Վերջում ապարանքը դառնում է դատարկ, լքված, լռությամբ պատված մի վայր։ Այն այլևս չունի այն նախկին փայլը։ Հեղինակը հատուկ ցույց է տալիս, որ ամեն բան փոխվում է՝ մարդկանց կյանքը, սերն ու աշխարհը։ Միայն հիշողությունն ու սերը են մնացել նույնը՝ հենց դա էլ բանաստեղծության գլխավոր միտքն է։

2. Բառարանից գտիր բամբիշ, մանկլավիկ, նաժիշտ, ձեղուն, սնդուս, թալկանալ, եբենոսյան, մուշկ, կնդրուկ բառերի բացատրությունը։

Բամբիշ — պալատի կամ հարազատների մոտ ծառայող կին, աշխատող կին։
Մանկլավիկ — երիտասարդ տղա, դեռ նոր հասունացող։
Նաժիշտ — ազնվականների կամ հարստատերերի տուն աշխատող կին, ծառայուհի։
Ձեղուն — տան վերին մաս, տանիքի ներքևի հատված (քոշից փոքր սենյակ)։
Սնդուս — փայլուն, մետաքսանման կտոր։
Թալկանալ — հալվել, բարակվել, մաշվել կամ կորցնել ուժը։
Եբենոսյան — պատրաստված սև, կարծր, թանկարժեք փայտից։
Մուշկ — ուժեղ, քաղցր բույր ունեցող նյութ (օգտագործվում է օծանելիքներում)։
Կնդրուկ – թունդ, որոշակի ծանր հոտ ունեցող նյութ, նաև օգտագործվում է օծանելիքներում։

3. Ստեղծագործության վերաբերյալ գրի՛ր քո մտորումները։ 
«Հավերժական սեր»-ում Իսահակյանը ցույց է տալիս, թե որքան ուժեղ կարող է լինել մարդու զգացումը։ Թեև հերոսի սիրած աղջիկը չկա, բայց նրա հիշողությունն ու կերպարը միշտ կենդանի են։ Դա ցույց է տալիս, որ երբ մարդ իսկապես սիրում է, այդ զգացումը չի անցնում ժամանակի հետ։ Նույնիսկ եթե կյանքը փոխվում է, մարդը մեծանում է, աշխարհը շատ բան է կորցնում, սերը կարող է մնալ որպես մի սուրբ բան, որը պահում է մարդու հոգին։ Ինձ թվում է՝ ստեղծագործության ուժը հենց զգացմունքի անկեղծության մեջ է։

4. Գրի՛ր էսսե կամ ստեղծագործական աշխատանք վերնագրերից մեկով՝

• Սիրո և սպասման փոխհարաբերությունը Իսահակայանի ,,Հավերժական սեր,, ստեղծագործությունում, 
• Սիրո իդեալականացումը և իրականությունը, 
• Սերը չի չափվում ժամանակով, 
• Ի՞նչն է դարձնում զգացմունքը հավերժական՝ հիշողությունը, երազանքը, թե հավատը զգացումիդ հանդեպ,
• Հավերժական սերը՝ իդեա՞լ, թե՞ իրական հոգեվիճակ։

Սերը չի չափվում ժամանակով

Սերը շատ մարդիկ փորձում են չափել՝ ո՞րքան է տևել, ինչքա՞ն երկար են մարդիկ սպասել իրար, կամ ինչքա՞ն է անցել նրանից, երբ զգացումը ծնվել է։ Բայց իրականում սերը ժամանակով չի չափվում։ Դա ավելի խոր բան է։ Երբ մարդը սիրում է, այդ զգացումը ապրում է իր մեջ՝ անկախ նրանից, թե քանի օր կամ քանի տարի է անցել։

Իսահակյանի «Հավերժական սեր» ստեղծագործությունում հերոսը տարիներ անց էլ հիշում է աղջկան, նրա աչքերը, ժպիտը, նրա հետ կապված ամեն ինչ։ Աշխարհը փոխվում է, մարդիկ անցնում են, բայց նրա սերը նույնն է մնում։ Սա ցույց է տալիս, որ իրական զգացմունքը չի մարում, որովհետև այն կապում է մարդկանց։

Կարելի է ասել, որ երբ մարդը ճշմարիտ սեր է զգում, նա չի հարցնում՝ «ինչքա՞ն երկար կպահպանեմ», որովհետև դա ինքն իրեն է պահպանվում։ Ժամանակը կարող է փոխել մարդու կյանքը, բայց չի կարող ջնջել այն, ինչ իսկապես թանկ է եղել նրա համար։

Այստեղ ես հավատում եմ այն մտքին, որ սերը չի չափվում ժամանակով, որովհետև այն ապրում է հիշողության, հոգու և սրտի մեջ՝ անկախ տարիներից ու փոփոխություններից։

Կարդացե՛ք Վ․ Սիրադեղյանի ,,Ափսոս էր երեխան,,  ստեղծագործությունը։ 

Առանձնացրե՛ք կարևոր միտք արտահայտող հատվածները և մեկնաբանե՛ք։ 

Վանո Սիրադեղյանի «Ափսոս էր երեխան» պատմությունը խոսում է մանկության և մեծանալու մասին։ Հեղինակը հիշում է այն ժամանակները, երբ բոլորը դեռ երեխաներ էին և ապրում էին առանց վախերի ու անհանգստությունների։ Նա ասում է, որ մենք իսկապես ապրում էինք այն ժամանակ, երբ չունեինք ապագայի հանդեպ անհանգստություն։ Երբ փոքր ես, չես մտածում ինչ կլինի հետո, ուղղակի ապրում ես այդ պահին և ուրախ ես։

Հեղինակը նաև գրում է, որ կյանքը այնտեղ էր, որտեղ չկար մահվան գիտակցում։ Դա նշանակում է, որ մանկությունը շատ պարզ ու մաքուր շրջան է, որովհետև այդ ժամանակ մարդը չգիտի կյանքի ծանր կողմերի մասին։

«Ափսոս էր երեխան» խոսքերով հեղինակը ցավով է ասում, որ այդ ժամանակները անցել են և այլևս չեն վերադառնա։

Ստեղծագործության վերաբերյալ գրե՛ք ձեր կարծիքը։ 

Ես կարծում եմ, այս պատմությունը մի քիչ տխուր է, բայց նաև շատ գեղեցիկ։ Այն հիշեցնում է, որ մանկությունը կյանքի ամենալավ շրջանն է։ Երբ մեծանում ենք, դառնում ենք լուրջ և մոռանում ենք, թե ինչպես էինք ուրախանում ամենափոքր բաներից։ Այս պատմությունը ստիպում է գնահատել մեր տարիքին համապատասխան կյանքը և չշտապել մեծանալ։

06.11.2025

Աշխատանք դասարանում 

Ա․ Իսահակյան ,,Երկու արվեստագետ,,

1. Առանձնացրո՛ւ երկու արվեստագետների ստեղծագործությունների նկարագրությունը։
Առաջին քանդակագործի արձանը շատ գեղեցիկ էր, բոլորին դուր էր գալիս, որովհետև այն կատարյալ ու հարթ էր։
Երկրորդի արձանը ավելի կենդանի էր, բայց թվում էր տխուր ու լցված էր խոր զգացմունքներով։ Նրա արձանը կարծես ուներ հոգի։

2. Դո՛ւրս գրիր երկու արվեստագետների մտքերը իրենց ստեղծագործությունների վերաբերյալ։ Մեկնաբանի՛ր դրանք։ 
Առաջինը մտածում էր, որ իր արձանը կատարյալ է ու ուրախ էր, որ բոլորն են հիանում։
Երկրորդը ասում էր՝ «նա կատարյալը չէ, նա ես չեմ»։ Նա ուզում էր ասել, որ իր արձանը չի ցույց տալիս իր ներսի զգացմունքները, իր հոգին։

3.Ինչո՞ւ երկրորդ քանդակագործը, տեսնելով ամբոխի հիացմունքը, ցանկացավ փշրել իր ստեղծագործությունը։ Ի՞նչ ներքին պայքար էր տեղի ունենում նրա մեջ։
Նրա համար ցավալի էր, որ մարդիկ չեն հասկացել իր գործը։ Նա ուզում էր ասել մի բան իր արձանով, բայց մարդիկ դա չէին զգում։ Դրա համար էլ նա զայրացավ ու ցանկացավ կոտրել արձանը։

4. Արդյոք առաջին քանդակագործը իրականում ավելի մոտ էր գեղեցկությանը, թե երկրորդը, որ տառապում էր գիշեր ու ցերեկ։ Իսկ ո՞րն է ավելի մոտ քո պատկերացրած արվեստագետին։
Կարծում եմ՝ երկրորդն էր ավելի մոտ գեղեցկությանը, որովհետև նա ամբողջ հոգով էր աշխատում ու չէր բավարարվում։ Իմ պատկերացրած արվեստագետը հենց այդպիսին է՝ նա ստեղծում է ոչ թե մարդկանց գովելու համար, այլ որովհետև ուզում է ճիշտ արտահայտել իր ներսի աշխարհը։

5.Ամբոխը երկրպագում է երկու արձաններին նույն կերպ. արդյոք դա նշանակում է, որ հրապարակի մարդիկ իսկապես հասկանում են գեղեցկությունը, թե պարզապես արձագանքում են երևույթին։
Ես կարծում եմ՝ նրանք ուղղակի արձագանքում էին երևույթին։ Մարդիկ հաճախ հիանում են, բայց չեն հասկանում՝ ինչ է ասել ստեղծողը։ Նրանք միայն տեսնում են գեղեցիկը, բայց չեն մտածում դրա իմաստի մասին։

6.Երկրորդ քանդակագործի խոսքը՝ «նա կատարյալը չէ, նա ես չեմ» ինչպե՞ս ես մեկնաբանում։
Նա զգում էր, որ իր արձանը լիովին իրեն չի նման, իր հոգին ներսում ուրիշ բան էր զգում։ Նա կարծես ասաց, որ իր ստեղծածը չի կարող ցույց տալ իր իրական էությունը։

7.Քո կարծիքով, կարողանո՞ւմ էր առաջին քանդակագործը իսկապես մեկ առ մի արտահայտել իր փափագած գեղեցկությունը, թե՞ նա պարզապես ավելի բավարարված էր։
Կարծում եմ՝ նա ուղղակի բավարարված էր։ Իր արձանը գեղեցիկ էր, բայց նա չէր փնտրում խոր իմաստ։ Նրան բավական էր, որ մարդիկ գովում էին։

8. Արդյոք այս միտքը համապատասխանում է ստեղծագործությանը՝ Արվեստի ընկալումը միշտ չէ, որ համընկնում է ստեղծողի ներքին ճշմարտության հետ։
Այո՛, համապատասխանում է։ Երկրորդ քանդակագործը իր ներսում ուրիշ բան էր զգում, բայց մարդիկ դա չտեսան։ Այսինքն՝ նրանք տեսան միայն արտաքին գեղեցկությունը, ոչ թե նրա հոգու ճշմարտությունը։

Ի՞նչն է ինձ երջանիկ դարձնում

Ինձ համար երջանկությունը մեծ բան չէ։ Ես ինձ երջանիկ եմ զգում, երբ ընտանիքիս ու ընկերներիս հետ եմ, երբ բոլորը լավ են, և տանը խաղաղ է։ Երբեմն երջանկանում եմ, երբ ինչ-որ բան ինձ մոտ ստացվում է՝ օրինակ՝ լավ գնահատական եմ ստանում կամ ինչ-որ բան եմ սովորում։

Երջանկություն է նաև, երբ անում ես այն, ինչ սիրում ես։ Ես ուրախանում եմ, երբ կարողանում եմ հանգիստ լինել, լսել երաժշտություն կամ պարզապես զբոսնել։ Երբ տեսնում եմ, որ ինչ-որ մեկին օգնել եմ, ու նա ժպտում է, դա էլ է ինձ երջանկացնում։

Իմ կարծիքով՝ երջանկությունը ոչ թե պետք է փնտրել, այլ զգալ ամեն օր՝ փոքր բաների մեջ։ Եթե կարողանում ես ուրախանալ կյանքով, ուրեմն արդեն երջանիկ ես։

03.11.2025

Իսահակյան ,,Երջանկության իմաստը,,

Առաջադրանքներ

1. Բացատրի՛ր բառեը, կարող ես օգտվել էլ. բառարանից: 
Դերվիշ – աղքատ, ճամփորդ հոգևոր մարդ, որը թողել է նյութականը։

Բազմել – նստել, տեղավորվել։

Աներեր – անշարժ, չշարժվող։

Ցուպը – երկար փայտե ձող, հենակ։

Տատասկներ – փշոտ բույսեր։

Կիզել – ուժեղ այրել։

Գոցել – փակել։

Խանձարուր – նորածնի փաթեթ, մանկական վերմակ։

Բարձրաբարբառ – բարձր ձայնով։

Աքնապիշ – ուշադիր, անքուն նայելով։

Բարկ (հով) – ուժեղ, բուռն քամի։

Ըղձալ – շատ ուզել, հափշտակությամբ ցանկանալ։

Անքթիթ – անքուն, միշտ բաց, երբեք չփակվող (աչքերի մասին)։

2. Առանձնացրո՛ւ բառեր, արտահայտություններ, որոնք անհասկանալի են,  բացատրի՛ր բառարանի օգնությամբ։
Շեղջում – կուտակում, շարվածք։

Խորհրդավոր – գաղտնի, չբացահայտված իմաստ ունեցող։

Անդորր – խոր խաղաղություն։

3. Նշված արտահայտությունները փոխարինիր համարժեք այլ արտահայտություններով:

Ճերմակ ալիքները բարկ հովի նտված՝ նորից հարցում արավ դերվիշը, և նրա աղաչող ձայնը հնչում էր ամբողջ մարդկության հոգու խորքերից: 

Երբ ուժեղ քամին շարժեց անապատի սպիտակ ավազը, դերվիշը նորից խոսեց, և նրա խնդրող ձայնը կարծես հնչեց բոլոր մարդկանց սրտերից։

4. Բնութագրի՛ր և նկարագրի՛ր դերվիշին:
Դերվիշը խոհուն, համբերատար և հավատքով լցված ծեր մարդ է։ Նա երկար ճանապարհ է անցել՝ Սֆինքսից իմաստություն խնդրելու համար։ Նա որոնում է երջանկության գաղտնիքը, բայց չի վախենում դժվարություններից։ Դերվիշը խաղաղ, խոնարհ և հոգևոր մարդ է։

5. Նորից կարդա՛ Սֆինքսի պատասխանը և գրավոր բացատրի՛, թե ինչ էր ուզում ասել:
Սֆինքսը ասում է, որ մարդը չի կարող հասկանալ իսկական երջանկությունը, քանի դեռ զգում, մտածում և ցանկանում է։ Նրա կարծիքով երջանկությունը գալիս է միայն այն ժամանակ, երբ մարդը լիովին հանգիստ է, առանց ցանկությունների ու հույզերի՝ ինչպես քարը։

6. Ի՞նչ է երջանկությունը : Ներկայացրո՛ւ մտքերդ: 
Իմ կարծիքով՝ երջանկությունը այն է, երբ մարդը ապրում է խաղաղ, սիրում է, ունենում է հարազատներ և բարի սիրտ։ Երջանկությունը գալիս է ոչ թե նյութականից, այլ սիրուց ու բավարարվածությունից։

7. Տեքստից դուրս գրի՛ր հոգնակի թվով գործածված երեք բառ: 
Օրեր, Գիշերներ, Աչքերը

8. Տեքստից դուրս գրի՛ր քեզ դուր եկած նկարագրությունը: 
«Անապատի դեղին լռության մեջ բազմել էր հինավուրց Սֆինքսը՝ անդորր ու աներեր։»

Այս նկարագրությունը ինձ դուր է գալիս, որովհետև պատկերացնում եմ խաղաղ, խորհրդավոր անապատը և լուռ, հզոր Սֆինքսին։

Լրացուցիչ աշխատանք (տանը)
Մի հին չինական զրույց

1. Մեկնաբանի՛ր կայսեր զգացմունքները գլխարկների պատմությունից առաջ և հետո։

Կայսրը ուրախ էր, որ կկարողանա գոհացնել իր ժողովրդին, թույլ տալով նրանց չհագնել ծանր գլխարկները: Բայց հետևանքները իմանալուց հետո նա զայրացավ և փակվեց իր սենյակում խորհելու մարդկանց ճակատագրերի շուրջ:

2. Ստեղծված իրավիճակը շտկելու առաջարկներ գրի՛ր։

Կարծում եմ կարելի էր ,,օրենքը,, մի փոքր այլ կերպ ձևակերպել:Կայսրը կարող էր օրենքը հայտարարել միանգամից ժողովրդի առաջ, ինչից հետո լուրը կտարածվեր և ժողովուրդը չէր տուժի:

3. Գրի՛ր քո կարծիքը կայսեր որոշման վերաբերյալ։

Կայսրը ցանկանում էր օգնել իր ժողովրդին, բայց կարծում եմ կարելի էր ընտրությունը թողնել մարդկանց, ով ուզենար կարող էր սև գլխարկը  հագնել, ուրիշները՝սպիտակ գլխարկ, կամ թեկուզ լինեին առանց գլխարկի:

4. Ինչպե՞ս անել, որ լավ գործը վատի չվերածվի։

Կարծում եմ այստեղ իմաստը այն էր, որ երբ մարդը ,,բարձրունքից,, է ,,քար,, գցում՝ այս դեպքում որոշում կայացնում, ամենաներքևինին՝ այս դեպքում, ըստ պաշտոնի՝ խողովրդին, քարը ամենից ուժեղ կհարվածի: Իմ կարծիքով կայսրը ինքը պետք է միանգամից որոշումը հայտներ ժողովրդին:

5. Գրե՛ք էսսե՝ հիմք ունենալով այս ստեղծագործությունը։

Իշխանությունը և մարդը