Սերգեյ Եսենին
Ինչ գիշեր… Չեմ կարող ես…
Ինչ գիշեր… Չեմ կարող ես։
Քունս փախել է լուսնալից։
Դեռ պահում եմ հոգուս խորքում
Երիտասարդության սերն անցած։
Դու՝ տարիների սառնացած,
Մի ասա, թե սա է սերը։
Թող այս լուսնի շողը գուցե
Իմ բարձին հոսի անզգուշ։
Թող այդ շողը՝ մեղմ ու ճերմակ,
Ողորկի դեմքս աղոտ՝ հստակ։
Չես կարող սիրել կրկին,
Ինչպես չսիրեցիր անկեղծ։
Սերը լինում է մեկ անգամ։
Դրա համար օտար ես դու։
Ոչինչ չեն արդեն այն շիվերը՝
Որ ձյունի մեջ են խրվելով։
Դու գիտես, գիտեմ և ես,
Որ լուսնի շողի ներքո
Լինում չեն արդեն գարնան ծաղիկ,
Այլ՝ ձյուն, սառնամանիք լպրծուն։
Անցել է վաղուց մեր սերը՝
Դու՝ ուրիշի, ես՝ մեկ ուրիշի։
Ու երկուսս էլ արդեն գիտենք՝
Խաղ է հիմա այս սերը կեղծի։
Բայց գրկիր ու համբուրիր
Խաբուսիկ կրքով, ջերմորեն։
Թող երազումս մայիս լինի՝
Եվ նա, ում սիրում եմ հավերժ։
Մանվելյան Շուշան 