Ես գյուղի վերջին պոետն եմ հիմա…
Ես գյուղի վերջին պոետն եմ հիմա,
Համեստ է կամուրջն այս տախտակաշեն,
Մատուցվում է լուռ հրաժեշտի պատարագ
Կեչիների մեջ՝ խնկարկող ու շեն։
Մարմնեղեն մոմն իմ կվառվի-կհալչի
Ոսկեզոծ բոցով ու կհանգչի լուռ,
Ու լուսնի ժամն այս փայտե ու վայրի
Կխռպոտա իմ տասներկուերորդ ժամը տխուր։
Կապույտ դաշտերի արահետի վրա
Շուտով կհայտնվի երկաթե հյուրը,
Արշալույսներով ցողված հացահատիկը
Կհնձի նրա սև բուռը՝ անգութ ու զուր։
Ոչ կենդանի, օտար ձեռքեր են դրանք,
Այս երգերին վիճակված չէ ապրել ձեր հետ,
Միայն ձի-հասկերը՝ ոսկե ու հստակ,
Կողբան իրենց հին տիրոջն անհետ։
Քամին կծծի նրանց խրխինջը վառ՝
Հոգեհանգստի պար բռնելով մութ,
Շուտով, շուտով ժամը փայտե ու վայրի
Կխռպոտա իմ տասներկուերորդ ժամը՝ անգութշ
Մանվելյան Շուշան 