Էդգար Ալան Պո-ի «Ձվաձև դիմանկարը» ստեղծագործությունը պատմում է արվեստի, սիրո և մարդկային կյանքի արժեքի մասին։ Պատմվածքում նկարիչը ցանկանում էր հավերժացնել իր կնոջ գեղեցկությունը, բայց այդ ցանկությունը վերջում դարձավ կործանարար։ Ստեղծագործությունը ցույց է տալիս, թե ինչ կարող է պատահել, երբ մարդը չափից շատ տարվում է իր գործով և մոռանում ամենակարևորի՝ մարդու մասին։
Գեղեցկությունը հավերժացնելու ցանկությունը կարող է վտանգավոր դառնալ, եթե այն մարդուն զրկում է սիրուց, ուշադրությունից և կյանքից։
Պատմվածքի նկարիչը ամբողջովին նվիրված էր արվեստին։ Նա այնքան էր տարվել դիմանկարը ավարտելու մտքով, որ չէր նկատում, թե ինչպես է իր կինը օրեցօր թուլանում։ Կինը սիրում էր ամուսնուն և համբերատար նստում էր նկարվելու համար, նույնիսկ երբ դա վնասում էր իրեն։ Նա չէր բողոքում, որովհետև ուզում էր ուրախացնել սիրելիին։
Նկարիչը կարծում էր, որ ստեղծում է մեծ արվեստ, բայց իրականում իր ստեղծագործության հետ միասին կորցնում էր ամենաթանկ մարդուն։ Երբ նա ավարտեց դիմանկարը և ասաց՝ «Սա իսկական կյանք է», պարզվեց, որ իր կինը մահացել է։ Այս ավարտը շատ տխուր է և ցույց է տալիս, որ երբեմն մարդիկ այնքան են ձգտում կատարելության, որ մոռանում են իրական կյանքի մասին։
Այս պատմությունը ստիպում է մտածել՝ արդյո՞ք գեղեցկությունը հավերժացնելու ցանկությունը կարող է կործանարար լինել։ Իմ կարծիքով՝ այո։ Եթե մարդը միայն իր նպատակի մասին է մտածում և անտեսում ուրիշների զգացմունքներն ու կյանքը, ապա նույնիսկ ամենագեղեցիկ ստեղծագործությունը չի կարող երջանկություն բերել։ Նկարը մնաց հավերժ, բայց կյանքը կորավ։
«Ձվաձև դիմանկարը» պատմվածքը մեզ սովորեցնում է, որ արվեստը մեծ արժեք ունի, բայց այն երբեք չպետք է ավելի կարևոր լինի, քան մարդը։ Ստեղծագործությունը կարող է ապրել երկար տարիներ, սակայն մարդկային կյանքը չի վերադարձվի։ Այդ պատճառով մարդը և նրա երջանկությունը միշտ պետք է առաջին տեղում լինեն։
Մանվելյան Շուշան 