Նախաբան
Ժամանակը մարդկային կյանքի ամենահզոր ու անտես ուժերից մեկն է։ Այն անընդհատ շարժման մեջ է և իր հետ տանում է ամեն ինչ՝ մարդկանց, իրադարձությունները, հիշողությունները։ Մարդը, լինելով ժամանակի մի փոքր մասնիկ, փորձում է հասկանալ իր տեղը այդ անվերջ հոսքի մեջ։
Պնդում
Մարդը ժամանակի հոսքի մեջ անցողիկ է, սակայն նրա գործերն ու արժեքները կարող են իմաստ հաղորդել նրա գոյությանը։
Հիմնական մաս (պնդման հիմնավորում)
Մարդկային կյանքը կարճ է՝ համեմատած ժամանակի անսահմանության հետ։ Դարերը փոխվում են, սերունդները գալիս ու գնում են, բայց ժամանակը շարունակում է իր ընթացքը։ Դա լավ երևում է նաև Ավետիք Իսահակյան-ի «Ռավեննայում» բանաստեղծության մեջ, որտեղ դարերը ներկայացվում են որպես «վայրկյանի պես» անցնող երևույթ։ Այս պատկերն ընդգծում է, թե որքան փոքր է մարդու կյանքը ժամանակի համեմատ։
Սակայն, թեև մարդը անցողիկ է, նա ունի հնարավորություն իր կյանքին արժեք հաղորդելու։ Մարդը կարող է ստեղծել, սիրել, պայքարել, թողնել հետք իր գործերով։ Նույնիսկ եթե նա անցնում է, նրա արածը կարող է մնալ և ազդել ապագա սերունդների վրա։
Ժամանակի հոսքը նաև սովորեցնում է մարդուն գնահատել յուրաքանչյուր պահը։ Եթե մարդը գիտակցում է, որ կյանքը կարճ է, նա սկսում է ավելի իմաստալից ապրել, կարևորել իր հարաբերությունները, նպատակները և երազանքները։ Հակառակ դեպքում նա կարող է պարզապես «անցնել»՝ ոչինչ չստեղծելով և չհասկանալով իր կյանքի արժեքը։
Եզրակացություն
Այսպիսով, մարդը ժամանակի հոսքի մեջ փոքր և անցողիկ է, բայց ոչ աննշան։ Նրա կյանքը արժեք է ստանում այն դեպքում, երբ նա գիտակցում է ժամանակի արժեքը և ապրում է նպատակով։ Ժամանակը անցնում է, բայց մարդը կարող է ընտրել՝ պարզապես անցնե՞լ նրա հետ, թե՞ թողնել իր հետքը աշխարհի վրա։
Մանվելյան Շուշան 