Սահյան

1.Կարդացե՛ք Սահյանի բանաստեղծությունները, վերլուծե՛ք ։

• Անտառում, 
• Մասրենի,
• Անունդ տալիս
  

Վերլուծություն

Համո Սահյան-ի պոեզիան շատ նուրբ, զգացմունքային և բնությանը մոտ է։ Նրա բանաստեղծություններում բնությունը կենդանի է, խոսում է մարդու հետ և արտահայտում նրա զգացմունքները։

«Անտառում»
Այս բանաստեղծությունում անտառը ներկայացվում է որպես խաղաղության և հանգստության վայր։ Բնությունը կարծես կենդանի է․ ծառերը, քամին, ձայները ստեղծում են խորհրդավոր մթնոլորտ։ Բանաստեղծը ցույց է տալիս, որ մարդը բնության մեջ գտնում է իր հոգու հանգիստը։

«Մասրենի»
Այստեղ մասրենին ներկայացվում է որպես համեստ, բայց գեղեցիկ բույս։ Այն խորհրդանշում է պարզություն, մաքրություն և տոկունություն։ Սահյանը հաճախ փոքր բաների մեջ մեծ գեղեցկություն է տեսնում։

«Անունդ տալիս»
Այս բանաստեղծությունը ավելի շատ զգացմունքային է։ Այստեղ բնությունն ու սերը միահյուսված են։ Սիրելիի անունը կապվում է բնության երևույթների հետ, ինչով ցույց է տրվում սիրո խորությունն ու ջերմությունը։

2. Ընթերցե՛ք Սահայանի բանաստեղծությունները համացանցից, ընտրե՛ք ձեզ դուր եկածները։ 
Ես կընտրեի՝

«Հայաստան ասեմ»
«Քարափների երգը»
«Ես իմ անուշ Հայաստանի» (շատ հայտնի թեմատիկայով)

Այս բանաստեղծությունները դուր են գալիս, որովհետև արտահայտում են հայրենասիրություն, բնության գեղեցկություն և մարդու ներքին աշխարհը։

3. Բնությունը Սահյանի պոեզիայում։ Ներկայացրե՛ք ձեր մտորումները։ 

Սահյանի պոեզիայում բնությունը պարզապես նկարագրություն չէ, այլ մարդու ընկերն է։ Նա բնության միջոցով արտահայտում է իր զգացմունքները՝ ուրախություն, տխրություն, սեր։

Բնությունը նրա ստեղծագործություններում՝

կենդանի է,
խոսում է մարդու հետ,
օգնում է հասկանալ կյանքը։

Սահյանը ցույց է տալիս, որ մարդը բնության մի մասն է, և եթե մարդը հեռանում է բնությունից, նա կորցնում է իր հոգեկան հավասարակշռությունը։

Իմ կարծիքով, Սահյանի բանաստեղծությունները մեզ սովորեցնում են սիրել բնությունը, գնահատել պարզ բաները և լինել ավելի զգայուն շրջապատի նկատմամբ։

«Մասրենի»

Համո Սահյան-ի «Մասրենի» բանաստեղծությունը նվիրված է բնության մի համեստ, բայց շատ գեղեցիկ բույսի՝ մասրենուն։ Սակայն իրականում բանաստեղծը պարզապես բույս չի նկարագրում, այլ նրա միջոցով փոխանցում է խոր գաղափարներ։

Բանաստեղծությունում մասրենին ներկայացվում է որպես պարզ, բայց ուժեղ և դիմացկուն բույս։ Այն չի ձգտում աչքի ընկնել շքեղությամբ, բայց ունի իր ներքին գեղեցկությունը։ Այս կերպ Սահյանը ցույց է տալիս, որ իրական գեղեցկությունը միշտ չէ, որ արտաքին փայլի մեջ է․ այն կարող է լինել համեստության և բնականության մեջ։

Մասրենին նաև խորհրդանշում է տոկունություն։ Այն աճում է նույնիսկ դժվար պայմաններում, չի կոտրվում և շարունակում է ապրել։ Սա կարելի է կապել մարդու կերպարի հետ․ մարդը նույնպես պետք է կարողանա դիմանալ դժվարություններին և պահպանել իր ուժը։

Բանաստեղծության մեջ բնությունը կենդանի է թվում․ մասրենին կարծես ունի հոգի և բնավորություն։ Սա Սահյանի պոեզիայի կարևոր առանձնահատկություններից է՝ նա բնությանը տալիս է մարդկային հատկանիշներ։

Բանաստեղծության ընդհանուր գաղափարն այն է, որ պետք է գնահատել պարզությունն ու բնական գեղեցկությունը, լինել համեստ, բայց ներքուստ ուժեղ։ Սահյանը մեզ սովորեցնում է տեսնել մեծ արժեքներ նույնիսկ ամենափոքր և աննկատ բաների մեջ։